در آخرين آيه مورد بحث ، موقعيت و مقام و الا و پاداشهاى فراوان اين گونه مؤمنان راستين را بيان مىكند . نخست مىگويد : « مؤمنان حقيقى تنها آنها هستند » ( * ( أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ) * ) . سپس سه پاداش مهم آنها را بيان مىكند : « آنها درجات مهمى نزد پروردگارشان دارند » ( * ( لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ ) * ) . درجاتى كه ميزان و مقدار آن تعيين نشده و همين ابهام دلالت بر فوق العادگى آن دارد ( 1 ) . به علاوه آنها « مشمول مغفرت و رحمت و آمرزش او خواهند شد » ( * ( وَمَغْفِرَةٌ ) * ) « و روزيهاى كريم يعنى مواهب بزرگ و مستمر و هميشگى كه نقص و عيبى در آن راه ندارد و حد و حسابى براى آن نيست در انتظارشان مىباشد » ( * ( وَرِزْقٌ كَرِيمٌ ) * ) براستى ما مسلمانان كه دم از اسلام مىزنيم و گاهى آن چنان خود را طلبكار از اسلام و قرآن مىدانيم كه از روى نادانى گناه عقبماندگيها را به گردن اسلام و قرآن مىافكنيم ، آيا اگر ما تنها مضمون اين چند آيه را كه روشنگر صفات مؤمنين راستين است در زندگى خود پياده كنيم و ضعف و زبونى و وابستگى به اين و آن را در پناه ايمان و توكل از خود دور سازيم و هر روزى كه بر ما مىگذرد ، در مرحله تازه اى از ايمان و آگاهى گام بگذاريم و همواره در پرتو ايمان احساس مسئوليت در برابر آنچه در اجتماعمان مىگذرد داشته باشيم رابطه ما با خدا و خلق آن چنان قوى باشد كه از همه سرمايه‌هاى وجود خويش در پيشبرد اجتماع انفاق كنيم روزگارمان چنين خواهد بود كه امروز است ؟ ! ذكر اين موضوع نيز لازم است ، كه ايمان مراحلى دارد و درجاتى ، ممكن

--> ( 1 ) براى توضيح بيشتر در مورد « درجه » و « درجات » به جلد سوم تفسير نمونه صفحه 155 مراجعه فرمائيد .